
Wzór 220−wiek to tylko przybliżenie. Wzory Tanaki (208−0,7×wiek) i Nesa (211−0,64×wiek) są nieco dokładniejsze, ale błąd u pojedynczej osoby to nadal ok. 7–11 uderzeń/min w górę lub w dół. Najlepsze jest zmierzone tętno maksymalne (HRmax), a jeszcze lepiej wyznaczyć strefy z progów (LT1/LT2, VT1/VT2, czyli progów mleczanowych i oddechowych), bo stały odsetek HRmax nie gwarantuje tego samego obciążenia u różnych osób.
Umiarkowane dowody: kilka badań randomizowanych albo niejednoznaczne metaanalizy. Jak oceniamy badania
Kofeina a tętno: w zbiorczej analizie 26 badań z kontrolą placebo (wysiłek submaksymalny przy 60–85% pułapu tlenowego, kofeina 3–6 mg/kg podana 30–90 min wcześniej; 207 osób) nie było żadnego efektu na tętno. W teście maksymalnym (zbiorcza analiza 21 badań) kofeina zwiększyła wentylację płuc na minutę i czas do wyczerpania, a tętno szczytowe zmieniło się nieistotnie (na granicy istotności), więc nie można wykluczyć niewielkiego wzrostu.
Metaanaliza 351 badań (492 grupy, 18 712 osób) dała równanie 208−0,7×wiek (r = −0,90), a osobne badanie laboratoryjne na 514 zdrowych osobach wyszło prawie to samo (209−0,7×wiek); równanie nie różniło się między kobietami i mężczyznami ani w zależności od aktywności fizycznej. Tradycyjne 220−wiek zawyża HRmax u młodych, przecina się z równaniem Tanaki w wieku 40 lat i zaniża je u starszych.
HUNT (n = 3320, wiek 19–89 lat): równanie 211−0,64×wiek, błąd standardowy oszacowania (SEE) 10,8 uderzeń/min; płeć, BMI, aktywność ani VO2max praktycznie nie zmieniały wyniku, a wcześniejsze wzory zaniżały HRmax u osób po 30. roku życia.
Najnowsze porównanie wzorów Tanaki, Gellisha (207−0,7×wiek, n = 908), Nesa, Åstranda i Areny (PLOS ONE 2025): Tanaka, Gellish i Arena były nieco dokładniejsze, ale wszystkie miały typowy błąd ok. ±7–10 uderzeń/min, a poziom wydolności tylko nieznacznie wpływał na dokładność. SEE ≈ 11 oznacza, że ok. 2 na 3 osoby mieszczą się w ±11 uderzeniach/min od wyniku wzoru, a ok. 1 na 20 odbiega o ponad ~20; badanie z 2020 r. również wykazało istotny błąd indywidualny.
Zbiorcza analiza badań z losowym przydziałem (4 badania, 112 uczestników, 98 ukończyło; jakość 4–5 na 10 w skali PEDro): w analizie 3 badań na próbach czasowych wynik był umiarkowanie lepszy dla treningu spolaryzowanego (POL).
Zbiorcza analiza 17 badań (437 osób, co najmniej 4 tygodnie): POL była nieco lepsza dla szczytowego pułapu tlenowego (VO2peak): efekt mały, większy dla interwencji krótszych niż 12 tygodni i dla bardzo wytrenowanych. Nie było różnic dla prób czasowych, czasu do wyczerpania ani prędkości lub mocy na progu. Przewaga POL dotyczy więc głównie VO2peak, a nie wyniku sportowego, i dotyczy wytrenowanych wytrzymałościowców, a nie osób trenujących siłowo.
Przegląd narracyjny: wyznaczanie intensywności ze stałego odsetka wartości maksymalnych (VO2max, HRmax, Wmax) ma niewielkie uzasadnienie fizjologiczne, bo ten sam odsetek wywołuje u różnych osób różne zaburzenia homeostazy; LT1, próg gazowy (GET) i VT dobrze wyznaczają granicę między domeną umiarkowaną a ciężką, więc autorzy zalecają progi zamiast %HRmax.
Nie w istotny sposób. W zbiorczej analizie 26 badań (wysiłek submaksymalny przy 60–85% pułapu tlenowego, kofeina 3–6 mg/kg podana 30–90 min wcześniej) nie było efektu na tętno, współczynnik wymiany oddechowej (RER) ani pobór tlenu. Typowa dawka nie zaburza więc stref; dla porównywalności testów zachowaj stałe warunki, czyli tę samą kofeinę, porę dnia i nawodnienie.
Efekt jest niewielki i nieistotny. W zbiorczej analizie 21 badań kofeina zwiększyła wentylację płuc na minutę i czas do wyczerpania, a tętno szczytowe zmieniło się nieistotnie (na granicy istotności), więc nie można wykluczyć niewielkiego wzrostu. Dawka i czas podania nie modyfikowały wyników.
Gdy nie masz pomiaru, użyj wzoru Tanaki (208−0,7×wiek) albo Nesa (211−0,64×wiek) jako szacunku. Zakładaj błąd ±10 uderzeń/min i traktuj wynik jako punkt wyjścia. Najlepiej zmierzyć HRmax w teście maksymalnym albo użyć najwyższego tętna z ostatnich 4–6 tygodni treningu.
To tylko przybliżenie. Wzór 220−wiek zawyża HRmax u młodych, przecina się z równaniem Tanaki w wieku 40 lat i zaniża je u starszych. Błąd indywidualny jest duży, a samo pochodzenie wzoru opisuje się jako przybliżenie bez solidnej podstawy walidacyjnej.
W czasopiśmie PLOS ONE (2025) Tanaka, Gellish (207−0,7×wiek) i Arena były nieco dokładniejsze, ale wszystkie wzory miały typowy błąd ok. 7–10 uderzeń/min. Wzór Tanaki oparto na zbiorczej analizie ok. 18,7 tys. osób, a wzór Nesa (typowy błąd 10,8) na grupie 3320 osób.
U pojedynczej osoby błąd to ok. 7–11 uderzeń/min w górę lub w dół. Błąd typowy ok. 11 uderzeń/min oznacza, że mniej więcej 2 na 3 osoby mieszczą się w granicach 11 uderzeń/min od wyniku wzoru, a ok. 1 na 20 odbiega o ponad 20. Badanie z 2020 r., które oceniło dziesięć równań, też wykazało istotny błąd indywidualny.