Trening staje się problemem, gdy pojawia się przymus, utrata kontroli i ćwiczenie mimo szkód. Ruch poprawia nastrój w populacji ogólnej, ale przy zaburzeniach odżywiania wymaga nadzoru zespołu leczącego.
Umiarkowane dowody: kilka badań randomizowanych albo niejednoznaczne metaanalizy. Jak oceniamy badania
Ruch poprawia nastrój w populacji ogólnej: w przeglądzie parasolowym 79 551 osób objawy depresji spadły (SMD −0,61), a lęku (SMD −0,47). Osoby z przewlekłymi chorobami somatycznymi były wyłączone.
Zagrożenie uzależnieniem od ćwiczeń wg kwestionariuszy: 8,1% regularnie ćwiczących, 5,0% amatorów startujących w zawodach i 5,5% studentów. Przedziały są bardzo szerokie, a wynik zależy od użytego narzędzia.
U osób z zaburzeniami odżywiania uzależnienie od ćwiczeń występuje częściej: szanse są ok. 3,7 razy większe (OR 3,71; 9 badań, 2140 osób).
Jadłowstręt: w 11 badaniach z losowym przydziałem nadzorowany trening, zwłaszcza oporowy, zwiększał siłę mięśni (SMD 0,99). Nie zmieniał istotnie masy ciała ani jakości życia.
Perfekcjonizm łączy się z kompulsywnym ćwiczeniem (r = 0,37; 7 badań, 3117 osób). Związek jest podobny dla dążenia do doskonałości i dla obaw perfekcjonistycznych.
Bigoreksja: w ankiecie 1488 chłopców i mężczyzn w wieku 15–35 lat prawdopodobną dysmorfię mięśniową stwierdzono u 2,8%. To szacunek przesiewowy, nie diagnoza.
Leczenie kompulsywnego ćwiczenia: przegląd 11 badań nie podaje wielkości efektu w abstrakcie, więc skuteczność pozostaje niepewna.
Tak. W przeglądzie 79 551 osób ćwiczenia zmniejszały objawy depresji (SMD −0,61). Badanie dotyczyło osób bez przewlekłych chorób somatycznych.
Tak. W tym samym przeglądzie ćwiczenia zmniejszały objawy lęku (SMD −0,47). Wielkość efektu jest umiarkowana.
Tak, u części osób ćwiczenie staje się przymusem. O uzależnieniu mówi przymus, utrata kontroli i ćwiczenie mimo szkód, a nie sama liczba godzin.
W metaanalizie 13 badań 8,1% regularnie ćwiczących osób miało zagrożenie uzależnieniem, 5,0% amatorów startujących w zawodach i 5,5% studentów. Są to wyniki kwestionariuszy, nie diagnozy, a przedziały są bardzo szerokie.
Nie. Uzależnienie od ćwiczeń występuje też u osób bez objawów zaburzeń odżywiania, choć jest częstsze u osób z tymi zaburzeniami.
Tak. W metaanalizie 9 badań (2140 osób) szanse na uzależnienie od ćwiczeń były ok. 3,7 razy większe niż u osób bez zaburzeń odżywiania (OR 3,71).
