Zbiorcza analiza 14 badań z losowym przydziałem (1533 osoby, K1 i K2): witamina K nieznacznie spowolniła narastanie zwapnienia tętnic wieńcowych (średnio o ok. 17 jednostek w skali Agatstona) i obniżyła marker niedoboru witaminy K we krwi (dp-ucMGP). Zdarzenia niepożądane nie różniły się między grupami.
Umiarkowane dowodyŹródło 7
VitaK-CAC (badanie z losowym przydziałem, osoby ze zwapnieniem tętnic wieńcowych 50–400 pkt, MK-7 360 µg na dobę, 2 lata): mediana wyniku zwapnienia wzrosła z 145 do 214 pkt w grupie placebo i z 135 do 184 pkt w grupie MK-7, czyli o ok. 29% mniej. Autorzy nazwali efekt skromnym. 78% uczestników brało statyny, a badanie nie miało wystarczającej liczby osób, by ocenić zawały i zgony. Autorzy rozważają też, że MK-7 może sprzyjać zwapnieniu niektórych blaszek.
Umiarkowane dowodyŹródła 1, 2, 3
DANCODE (badanie z losowym przydziałem, 400 osób z wynikiem zwapnienia co najmniej 400 pkt, MK-7 720 µg razem z D3 25 µg, 24 miesiące): wynik zwapnienia wzrósł o 196 pkt wobec 248 pkt w grupie kontrolnej, czyli o 52 pkt mniej. Objętość blaszek niezwapniałych nie różniła się między grupami.
Umiarkowane dowodyŹródło 6
W pozostałych badaniach efekt był nieistotny: w analizie duńskiego badania na 304 mężczyznach (wzrost o 203 wobec 254 pkt; korzyść tylko w podgrupie z wynikiem co najmniej 400 pkt) oraz w badaniu AVADEC na 365 mężczyznach z wapnieniem zastawki aortalnej (różnica 17 pkt, statystycznie nieistotna).
Umiarkowane dowodyŹródła 4, 5
Choroby nerek i cukrzyca: zbiorcza analiza 10 badań w przewlekłej chorobie nerek (bez istotnej zmiany wyniku zwapnienia), zbiorcza analiza 11 badań u dializowanych (brak korzyści dla zwapnienia i śmiertelności) oraz badanie na 68 osobach z cukrzycą typu 2 (MK-7 360 µg, 6 miesięcy; główny mierzony wynik bez istotnej zmiany).
Umiarkowane dowodyŹródła 8, 9, 17
Kości: zbiorcza analiza 16 badań (6425 kobiet po menopauzie) wykazała poprawę gęstości kości w kręgosłupie lędźwiowym, ale nie w szyjce kości udowej ani w biodrze. Łączny wpływ na złamania był nieistotny (ryzyko niższe o 44%, ale wynik mógł być dziełem przypadku). Zbiorcza analiza 20 badań dała o 56% niższe szanse złamań klinicznych, ale autorzy uznają dowody dotyczące gęstości kości za niewystarczające.
Umiarkowane dowodyŹródła 12, 13, 24
Badania na kościach: MK-7 180 µg przez 3 lata u 244 zdrowych kobiet po menopauzie zmniejszył spadek gęstości kości w kręgosłupie i szyjce kości udowej (nie w całym biodrze). Dawka 90 µg przez rok (311 osób) zmniejszała utratę kości w szyjce kości udowej u kobiet po menopauzie (nie u mężczyzn), a dodanie wapnia i D3 nie dało dodatkowego efektu.
Umiarkowane dowodyŹródła 14, 15
Acenokumarol: w badaniu na zdrowych ochotnikach (18 osób) 45 µg MK-7 na dobę obniżyło INR (wskaźnik tego, jak wolno krzepnie krew) średnio o ok. 40%, a już 10 i 20 µg powodowało klinicznie istotny spadek INR u co najmniej 40% i 60% badanych. Autorzy zalecają unikać MK-7 przy lekach z grupy antagonistów witaminy K.
Umiarkowane dowodyŹródło 16
Złamania: zbiorcza analiza Cockayne (13 badań gęstości kości i 7 badań złamań, wszystkie japońskie, z MK-4) wykazała o 60% niższe szanse złamań kręgów, o 77% niższe szyjki kości udowej i o 81% niższe złamań poza kręgosłupem. Po wyłączeniu badań budzących zastrzeżenia szanse złamań klinicznych były niższe o ok. 28%, bez różnicy dla złamań kręgów i gęstości kości.
Słabe dowodyŹródła 10, 11
Dieta: w 8 duńskich serach witamina K wynosiła od mniej niż 0,5 do 32 µg na 100 g (przeważały formy MK-9 i MK-8, a przyswajalność w badaniu laboratoryjnym wahała się od 6,4% do 80%), a natto zawiera ok. 380 µg MK-7 w porcji 50 g. Bez natto trudno osiągnąć z samej diety dawki z badań.
Słabe dowodyŹródła 21, 22
Bezpieczeństwo: górnego poziomu spożycia nie ustalono dla żadnej formy witaminy K; w AVADEC (MK-7 720 µg + D 25 µg przez 2 lata) zgony i zdarzenia sercowo-naczyniowe nie różniły się istotnie między grupami; MK-7 jako „bezpieczną" w ciąży i u dzieci przedstawia tylko przegląd narracyjny.
Słabe dowodyŹródła 5, 25
Nie znaleziono badania pokazującego, że K2 jest konieczna przy D3, ani badań D3 powyżej 2000 j.m. z K2 i bez niej. W badaniach stosowano D3 w dawkach 400–1000 j.m. Teza „obowiązkowa przy D3” opiera się na mechanizmie, nie na badaniach klinicznych.
Brak dowodów na efektŹródła 4, 5, 6, 15, 26