Kurkumina może nieco zmniejszać ból mięśni po wysiłku (zakwasy, DOMS) i objawy choroby zwyrodnieniowej kolana, ale dowody są niejednorodne i często niskiej jakości. Obniżenie markerów stanu zapalnego (CRP i TNF-α) widać głównie u osób chorych, a rzadkie uszkodzenia wątroby i interakcja z warfaryną wymagają ostrożności.
Umiarkowane dowody: kilka badań randomizowanych albo niejednoznaczne metaanalizy. Jak oceniamy badania
Zbiorcza analiza 14 badań z losowym przydziałem (349 osób) wykazała zmniejszenie bólu mięśni, spadek CK i IL-6 (wskaźników uszkodzenia mięśni i stanu zapalnego) oraz poprawę zakresu ruchu. Wyniki poszczególnych badań w wielu analizach bardzo się różniły (dla CK do ok. 92%).
Wyniki zbiorczych analiz dotyczących zakwasów są niespójne: dwie wskazują korzyść, a analiza 16 prac nie znalazła wiarygodnych efektów dla markerów uszkodzenia mięśni, zakwasów ani stanu zapalnego.
W chorobie zwyrodnieniowej kolana zbiorcze analizy są dodatnie (np. 15 badań: ból w skali VAS mniejszy średnio o 1,77 punktu, a wynik w skali objawów kolana WOMAC o 7,06 punktu), ale ich jakość jest zróżnicowana: według przeglądu przeglądów tylko 3 z 10 prac miały wysoką ocenę w narzędziu oceny jakości AMSTAR-2. Efekt bywa zbliżony do niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).
Spadek CRP i TNF-α (markerów stanu zapalnego) obserwowano głównie u osób chorych (m.in. z chorobą zwyrodnieniową kolana, zespołem metabolicznym); nie wolno przenosić tego na zdrowego, trenującego człowieka.
Przeglądane zbiorcze analizy nie oceniały przyrostu siły ani masy mięśniowej, a dane o sile funkcjonalnej są skąpe, więc nie ma podstaw, by sądzić, że kurkumina je poprawia.
W niezależnym badaniu wchłaniania (9 zdrowych mężczyzn) stężenie niezwiązanej kurkuminy we krwi było w większości przypadków poniżej 2 nM (nanomoli na litr), a piperyna nie dała korzyści; preparat micelarny osiągnął najwyższe, szybko spadające stężenia.
Dla form liposomalnych nie znaleziono badań z ludźmi pozwalających je ocenić.
Opisano rzadkie przypadki uszkodzenia wątroby po suplementach z kurkumą lub kurkuminoidami, pojawiające się po ponad miesiącu stosowania, bez jasnej zależności od dawki. Są to opisy przypadków, które nie dają częstości zdarzeń.
Opisano pacjenta na warfarynie, u którego po kilku tygodniach stosowania produktu z kurkumą wskaźnik krzepnięcia (INR) wzrósł powyżej 10.
Może nieco zmniejszać ból mięśni po wysiłku, ale dowody są niespójne. Zbiorcza analiza 14 badań z losowym przydziałem (349 osób) wykazała spadek bólu, a dwie zbiorcze analizy wskazują korzyść. Inna zbiorcza analiza (16 prac) nie znalazła wiarygodnych efektów dla zakwasów. Efekt jest raczej mały i niepewny.
Nie, nie ma pewności. Wyniki zbiorczych analiz są niespójne: większość pokazuje niewielki efekt, a jedna nie wykazała wiarygodnych efektów dla markerów uszkodzenia mięśni, zakwasów ani stanu zapalnego. W wielu analizach wyniki poszczególnych badań bardzo się różniły.
Część zbiorczych analiz tak: w jednej CK (enzym, wskaźnik uszkodzenia mięśni) spadła o 137 jednostek, w innej o 65,98 IU/l. Wyniki poszczególnych badań bardzo się różniły. Inna zbiorcza analiza nie znalazła wiarygodnych efektów dla markerów uszkodzenia mięśni.
Lepiej wypadało dłuższe stosowanie (dni–tygodnie), zwłaszcza u osób nietrenujących lub mało przyzwyczajonych do wysiłku uszkadzającego mięśnie.
Efekt był najlepszy u osób nietrenujących lub mało przyzwyczajonych do wysiłku uszkadzającego mięśnie. Dla zdrowych trenujących korzyści są co najwyżej niewielkie, a obniżenie CRP i TNF-α (markerów stanu zapalnego) widać głównie u osób chorych.
Tak, ale głównie u osób chorych. Przegląd przeglądów 10 zbiorczych analiz (5870 uczestników) wykazał spadek CRP i IL-6 (duży efekt), przy bardzo różnych wynikach poszczególnych badań. U chorych na raka TNF-α, CRP ani IL-6 nie zmieniły się wiarygodnie. Nie wolno przenosić tych wyników na zdrowych trenujących.
